Το παράνομο ελληνικό Δημόσιο Χρέος και οι Γερμανικές Οφειλές: Οι ομιλίες

Το παράνομο ελληνικό Δημόσιο Χρέος και οι Γερμανικές Οφειλές: Οι ομιλίες

Ακολουθούν κείμενα και βίντεο των ομιλιών του Ερίκ Τουσέν, του Λεωνίδα Βατικιώτη και του Νίκου Κωνσταντόπουλου από την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 17 Ιουλίου 2017 στη Δεξαμενή, με θέμα “Ποιος χρωστάει σε ποιον” Το παράνομο ελληνικό Δημόσιο Χρέος και  οι Γερμανικές Οφειλές. Την εκδήλωση που συνδιοργάνωσαν από κοινού η Δικαιοσύνη για Όλους και η Επιτροπή […]

Περισσότερα
Η Ομιλία της Ζωής Κωνσταντοπούλου στο Φεστιβάλ Unity της ΛΑΕ

Η Ομιλία της Ζωής Κωνσταντοπούλου στο Φεστιβάλ Unity της ΛΑΕ

“Χτίζουμε το υπόδειγμα: ΟΧΙ σε πρόσωπα διαβλητά κι εξαγορασμένα, ΟΧΙ σε πρόσωπα συνδεδεμένα με την προδοσία- ΝΑΙ στους πρωτο-πολιτικοποιούμενους πολίτες” «Φίλες και φίλοι, καλησπέρα, συντρόφισσες και σύντροφοι, καλησπέρα! Θα μου επιτρέψετε να πω ότι τη λέξη «σύντροφος» και «συντρόφισσα» τη θεωρώ πολύ ακριβή και κακοποιημένη. Και χαίρομαι γιατί μπορώ να την απευθύνω εδώ, σε ανθρώπους […]

Περισσότερα

Ομιλία της Ζωής Κωνσταντοπούλου για τις Γερμανικές Οφειλές

Από τη χθεσινή ομιλία της Ζωής Κωνσταντοπούλου για τις Γερμανικές Οφειλές, σε ανθρώπους από όλη την Ευρώπη. Όλοι κατανόησαν απόλυτα την έννοια της φράσης “72 χρόνια είναι πολλά“. Οι δράσεις για τις διεκδικήσεις μας, θα συνεχιστούν παντού.   Διαμαντής Καραναστάσης: Όσο στην Ελλάδα ξεπλένονται και οι τελευταίοι προδότες, παραμονές της 5/7, με αγκαλίτσες, χαμόγελα και […]

Περισσότερα

Η ομιλία της Ζωής Κωνσταντοπούλου χθες στη Μεγαλόπολη, στη συγκέντρωση ενάντια στο ξεπούλημα της ΔΕΗ

Καλησπέρα σε όλους και όλες. Θα προτιμούσα το βήμα να είναι εκεί κάτω αλλά θα προσαρμοστώ στη χωροταξία. Είναι μεγάλη χαρά που είμαι ανάμεσά σας και μεγάλη χαρά που έρχομαι στην περιοχή, που ήταν ο πρώτος τόπος που επισκέφθηκα ως Πρόεδρος της Βουλής, στην επέτειο του ολοκαυτώματος στις Βίγλες, που μας υπενθυμίζει, ότι η ελευθερία […]

Περισσότερα

Κώστας Ζηκογιάννης: Καλή επιτυχία στον Ζαν Λυκ Μελανσόν

Κώστας Ζηκογιάννης: “Κλείνει σήμερα η προεκλογική εκστρατεία του Ζαν Λυκ Μελανσόν και της Ανυπότακτης Γαλλίας, που ξεκίνησε πριν έξι μήνες και κάτι, στις 16 Οκτωβρίου 2016, στη Λιλ. Στη συγκέντρωση εκείνη είχα το ιδιαίτερο προνόμιο να είμαι παρών, εκπροσωπώντας την Πλεύση Ελευθερίας, μαζί με τη Ζωή, που ήταν η κεντρική ομιλήτρια πριν τον ίδιο τον […]

Περισσότερα

Η Πέπη Ρηγοπούλου στην Εναρκτήρια Εκδήλωση της Πλεύσης Ελευθερίας

Η Πέπη Ρηγοπούλου πριν ένα χρόνο, στην Εναρκτήρια Εκδήλωση της Πλεύσης Ελευθερίας. Για τον Πολιτισμό, τη Δημοκρατία, την Απελευθέρωση του λαού. Και για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου #plefsieleftherias  

Περισσότερα

Ομιλία της Ζωής στην παρουσίαση του βιβλίου της Νάντιας Βαλαβάνη «Τρίτο Μνημόνιο: Η Ανατροπή μιας Ανατροπής», στην Αρχαιολογική Εταιρεία

 

Φίλες και φίλοι,
Καλησπέρα σας.

Ο λόγος που βρίσκομαι σήμερα εδώ δεν είναι εθιμοτυπικός. Δεν είναι καθόλου τυπικός.

Δεν συνηθίζω να παρουσιάζω βιβλία.

Για την ακρίβεια, έχω παρουσιάσει στη ζωή μου τρία και μόνο βιβλία, για πολύ συγκεκριμένους λόγους, που αφορούν το περιεχόμενό τους και το υπόδειγμα των συγγραφέων τους:

Το «Κάτεργο Ανηλίκων» του Γιάννη Πετρόπουλου, που καταγράφει το μαρτύριο των ανηλίκων κρατουμένων, το «Πενθώ για τη Γερμανία, το παράδειγμα του Διστόμου», του Αργύρη Σφουντούρη, που αναφέρεται στην ιστορική εκκρεμότητα των γερμανικών οφειλών μέσα από τα μάτια ενός τετράχρονου αυτόπτη μάρτυρα του μακελειού,
τον «Τραγικό καθρέφτη: Αφήγηση και Θέατρο την Εποχή της Κρίσης» του Γιάγκου Ανδρεάδη, που καταγράφει την μνημονιακή άλωση της δημοκρατίας και της ελευθερίας μέσα από την άλωση του πολιτισμού – γιατί μέσα από την άλωση του πολιτισμού πέρασε η άλωση δημοκρατίας και ελευθερίας.

Δέχτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη την πρόσκληση της Νάντιας Βαλαβάνη να συμμετάσχω στην παρουσίαση του βιβλίου της «3ο Μνημόνιο, η Ανατροπή μιας Ανατροπής».

Γιατί τιμώ την Νάντια.

Τη Νάντια της ακάματης εργασίας μυρμηγκιού στην πρώτη κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ως Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Τη Νάντια με την οποία υποβάλαμε μαζί εκείνη την πρώτη αίτηση κατάθεσης εγγράφων για τα στοιχεία αμοιβών των συμβούλων του ΤΑΙΠΕΔ. Του εκτροφείου σκανδάλων που ο ΣΥΡΙΖΑ ως Κυβέρνηση θα καταργούσε, αλλά τελικά η Κυβέρνηση Τσίπρα, χωρίς τη συμμετοχή της Νάντιας Βαλαβάνη, αναβάθμισε σε Υπερταμείο ρευστοποίησης των πάντων.

Τη Νάντια με την οποία δουλέψαμε μαζί ενάντια στο ξεπούλημα του Ελληνικού, που σήμερα υπογράφουν και προωθούν πρόσωπα που άλλοτε κατήγγελλαν το έγκλημα.

Την Νάντια που διαδραμάτισε κεντρικό και κομβικό ρόλο στην υπεράσπιση όλων των στοιχείων της δημόσιας περιουσίας από την ιδιωτικοποίηση και δεν θα δεχόταν ποτέ να εξαργυρώσει και να τσαλαπατήσει αυτή τη διαδρομή όπως έκαναν άλλοι, που φάνηκε ότι η αγωνία τους δεν ήταν για το λιμάνι, αλλά για τον εαυτό τους.

Την Νάντια που κατέβαλε άοκνες προσπάθειες και τελικά επιτυχείς προσπάθειες, προκειμένου να αναλάβει πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης την αποκατάσταση των 15.000 μικροομολογιούχων που καταστράφηκαν από το PSI.

Τη Νάντια που όταν ανέλαβε Αναπληρώτρια Υπουργός έβαλε μπροστά για την εφαρμογή όλων όσα είχε δουλέψει ως Βουλευτής.

Δούλεψε μέρα νύχτα, ασταμάτητα, με πνευμονία από το νοσοκομείο, δεν σταμάτησε λεπτό για να υπηρετήσει τη λαϊκή εντολή που τόσο τίμησε.

Τη Νάντια που έβαλε πλάτη για τη χειραφέτηση του λαού και της χώρας.

Και που υπέβαλε παλικαρίσια την παραίτησή της στις 13 Ιουλίου 2015, όταν ήρθε αντιμέτωπη με το δίλημμα παραμονή στην εξουσία ή υπεράσπιση της κοινωνίας – και έδωσε την αυτονόητη απάντηση.

Τιμώ τη Νάντια για τη συνέπειά της, την ανιδιοτέλειά της, την εργατικότητά της, το φιλότιμό της.

Την τιμώ και για έναν ακόμη λόγο: γιατί υπερασπίσθηκε αρχές και αξίες πατώντας στα πόδια της και στηριζόμενη στις στέρεες στη συνείδησή της ιδέες της και όχι επιδιώκοντας να τις υποστυλώνει μέσα από τους μηχανισμούς των κομματικών εσωτερικών συσχετισμών, ανένταχτη σε συνιστώσες και τάσεις, υπερασπιζόμενη την ουσιαστική συλλογική πολιτική δράση και σύμπραξη με κόστος και τίμημα.

Είπα ότι δέχθηκα χωρίς δεύτερη σκέψη την πρόσκληση της Νάντιας. Η αλήθεια είναι ότι της έκανα μόνο μία ερώτηση: Ποιοι θα συμπαρουσιάσουν. Σε μια περίοδο σύγχυσης, όπου πολλά πρόσωπα και πράγματα δεν είναι αυτό που φαίνονται, σε μια περίοδο οδυνηρών αποκαλύψεων, αλλά και των πιο αισιόδοξων προκλήσεων, έχει πάνω από όλα σημασία να μην μπερδεύουμε τους πολίτες συμμετέχοντας σε συνάξεις πολιτικού παραγοντισμού, πολιτικής προθέρμανσης ή πολιτικής σούπας.

Η παρουσία μου σε αυτό το τραπέζι έχει την έννοια ότι τιμώ και μπορώ να συνυπάρχω και να συζητώ με τους ανθρώπους που υπερασπίστηκαν με συνέπεια τα κεκτημένα του λαού και της δημοκρατίας και δεν αφέθηκαν σε σειρήνες της επ’ ανταλλάγματι παράδοσης και υποταγής.

Οι προκλήσεις της εποχής, όμως, δεν αφορούν στενά ούτε την Αριστερά ούτε κανένα περιχαρακωμένο πεδίο της πολιτικής γεωγραφίας.

Οι προκλήσεις της εποχής αφορούν συνολικά τον λαό. Και σε αυτή τη συγκυρία και σε αυτές τις προκλήσεις και η Αριστερά, αλλά και όλοι όσοι εμφορούνται από δημοκρατικό φρόνημα και από πάθος για την ελευθερία οφείλουν πρώτα από όλα να υπηρετήσουν αυτή την επιταγή αποκατάστασης της λαϊκής κυριαρχίας, μέσα από την οποία θα μπορέσει να αποκατασταθεί και η Αριστερά, αλλά πρώτα από όλα η κοινωνία.

Το βιβλίο της Νάντιας Βαλαβάνη «Τρίτο Μνημόνιο, η Ανατροπή μιας Ανατροπής» έχει στη συνείδησή μου τη διάσταση μιας επίκαιρης και αναγκαίας ανταπόκρισης στο καθήκον αλήθειας. Το καθήκον αλήθειας που έχουμε όλοι και όλες όσοι από δημόσια θέση βιώσαμε και διαμορφώσαμε την Ιστορία.

Εκείνο που έχει αξία στην ιστορική καταγραφή είναι ο χρόνος, ο τρόπος και η συμβολή στη διαμόρφωση των γεγονότων, όχι η εκ των υστέρων ανάσυρση από τη ναφθαλίνη διαστρεβλωμένων καταγραφών που δεν υπηρετούν την αλήθεια, αλλά τη ματαιόδοξη και αυτάρεσκη εξοικονόμηση υστεροφημίας ή μία διακίνηση προϊόντων γαργαλιστικών αποκαλύψεων.

Στη συνείδησή μου λοιπόν η καταγραφή των βιβλίων της Νάντιας Βαλαβάνη είναι ακριβώς μια πράξη αλήθειας.

Μια πράξη τοποθέτησης, μια πράξη συμβολής στην καταγραφή της ιστορίας, αλλά και στη συγγραφή της ιστορίας από σήμερα και εμπρός.

Η ιστορία γράφτηκε και μέσα από προσωπικές επιλογές και από προσωπικές στάσεις και πράξεις.

Η ιστορία γράφεται καθημερινά μέσα από τις επιλογές μας, τις πράξεις και τη στάση μας και, σε αυτό το κρίσιμο σημείο της ιστορίας, έχει τεράστια σημασία να αναμετρηθούμε με το παρελθόν, να το καταγράψουμε, να το αποτυπώσουμε, να το αναδείξουμε, αλλά κυρίως να διεκδικήσουμε το παρόν και το μέλλον, να διεκδικήσουμε να γράψουμε εμείς την ιστορία.

Θα διαβάσω ένα κομμάτι από τον πρόλογο του βιβλίου που θεωρώ πολύ σημαντικό γιατί αναδεικνύει την αγωνία της Νάντιας, αυτή την αγωνία που διατρέχει το βιβλίο και θεωρώ ότι καταγράφει τη θέση της, την πολιτική της θέση και στάση απέναντι στην Ιστορία.

Μιλάει για έναν άρθρο που επιγραφόταν «Μνήμες μιας Σκοτεινής Εποχής». Και λέει η Νάντια: «Το άρθρο δεν αναφερόταν σε μνήμες της εποχής των Μνημονίων, αλλά του πρώτου εξαμήνου της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Σε μνήμες από την πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα κυβερνητική απόπειρα απεμπλοκής της χώρας και του λαού της από το ζυγό της επιτροπείας και των μνημονίων. Εγκαταλειμμένες από το κόμμα που έγινε κυβέρνηση με ένα τέτοιο πρόγραμμα ως, στην καλύτερη περίπτωση, μνήμες μιας λάθος εποχής, Οι μνήμες αυτές ήδη βρίσκονται αντιμέτωπες με την σε πλήρη εξέλιξη επιχείρηση μιας ιδιόμορφης εσωτερικής συμμορίας των μνημονίων» – εγώ θα την έλεγα μαφία των μνημονίων- «κομμάτων και ανθρώπων που ο ρόλος τους στάθηκε κρίσιμος για την εγκατάσταση του μνημονιακού καθεστώτος. Αυτή η επιχείρηση τιμολογεί ακόμα και το πόσο κόστισε η αντίσταση στο μνημονιακό καθεστώς, όσο το δάνειο που συνοδεύει το τρίτο μνημόνιο. Συμπέρασμα; Η αντίσταση είναι, όχι μόνο μάταιη –απόδειξη, το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ, αλλά επίσης πολύ ακριβή, πανάκριβη, πληρώνανε με το άδειασμα των τελευταίων ποσών από τους λογαριασμούς στην τράπεζα μετά από μια ζωή δουλειάς, με την απώλεια και από άλλους της δουλειάς τους –ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σήμερα σε έναν εργαζόμενο άνθρωπο- με αβάσταχτους φόρους, με την αρπαγή του σπιτιού σου, με την απώλεια των παιδιών σου, που φεύγουν στο εξωτερικό. Και αυτή η τιμή της αντίστασης –λένε στον λαό- δεν πληρώνεται μόνο από όσους ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ ή το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, την πληρώνουμε όλοι, ακόμα και όσοι ψηφίσαμε ΝΑΙ σε όλα, επειδή τελικά η τιμωρία για την αντίσταση είναι συλλογική. Γι’ αυτό και όσοι αντιστάθηκαν κατά τη διάρκεια της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχουν, όχι μόνο πολιτικές, αλλά και ποινικές ευθύνες.

Συνεχίζει η Νάντια: Ποιος άλλος θα μπορούσε να υπερασπιστεί της μνήμες αυτής της περιόδου, εκείνου του εξαμήνου; Δικαιωματικά και πριν από όλους, ο ίδιος ο λαός. Τα 40% που ανέδειξε μια κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας τον Γενάρη του 2015, με εντολή αποδόμησης του μνημονιακού καθεστώτος και ανάκτησης της κυριαρχίας. Η κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία που ψήφισε 62% ΟΧΙ με κλειστές τράπεζες. Οι άντρες και οι γυναίκες που μας σταματούσαν στον δρόμο επί έξι μήνες και μας έλεγαν “βαστάτε γερά” και “μη μας πουλήσετε”» –

(Ζωή: Μας έλεγαν και “μη μας προδώσετε”)- είναι αυτοί που αποδείχτηκαν ανώτεροι των περιστάσεων, που προχώρησαν πέρα από την ίδια την κυβέρνηση που τους καλούσε να τη στηρίξουν.

Ωστόσο –λέει η Νάντια- αυτή η πλειοψηφία δεν είναι ακόμα σε θέση να το κάνει.

Εδώ έχουμε μια διαφωνία. Εγώ νομίζω ότι αυτή η πλειοψηφία είναι σε θέση να το κάνει. Αυτή η πλειοψηφία είναι σε αναμονή, είναι σε εγρήγορση, υπάρχει ένα πολιτικό καθήκον εκπροσώπησής της, υπάρχει ένα πολιτικό καθήκον σύμπραξης με αυτήν την πλειοψηφία, που είναι έτοιμη, όπως ήταν πανέτοιμη και τον Ιούλιο του 2015 , σε πείσμα της προπαγάνδας, σε πείσμα της τρομοκρατίας, σε πείσμα των προγνώσεων, σε πείσμα των απειλών.

Αυτή η πλειοψηφία υπάρχει, δεν εξαϋλώθηκε, όπως θα ήθελαν κάποιοι, δεν διαγράφεται από αυτή την εκτρωματική αλλοίωση των πραγματικών περιστατικών και της ιστορίας, όπως την εντοπίζει και τη στηλιτεύει η Νάντια Βαλαβάνη στο βιβλίο της. Αυτή η πλειοψηφία είναι εδώ, είμαστε κομμάτι της, αλλά είναι πολύ ευρύτερη από εμάς όλους, και αυτή η πλειοψηφία είναι που θα καθορίσει και είναι που πρέπει να γράψει την Ιστορία.

Συμμερίζομαι απόλυτα την αγωνία της Νάντιας, την Ιστορία να τη γράψει ο λαός, την Ιστορία να τη γράψουν οι πολίτες. Η Ιστορία να γραφτεί με όρους συλλογικής εγρήγορσης, δημοκρατίας και μάχης, με όρους αντίστασης και όχι υποδούλωσης, με όρους ανυπακοής και όχι συμμόρφωσης.

Και σε αυτή την πορεία, σε αυτό το δύσκολο εγχείρημα, του να γράψουμε την ιστορία όπως μας πρέπει, όπως μας αξίζει και όπως δικαιούμαστε, αλλά και όπως υποχρεούμαστε κατά το Σύνταγμα, έχει τεράστια σημασία ο λαός να γνωρίζει την αλήθεια.

Σε αυτή την επιταγή ανταποκρίνεται το βιβλίο της Νάντιας Βαλαβάνη, φωτίζει πτυχές της αλήθειας, καταγράφει, αποκαλύπτει, καταγγέλλει, καταθέτει. Είναι στην ίδια πορεία και λογική με την πρόσφατη πρωτοβουλία που πήρε η Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους να ξεκινήσει μία διαδικασία ακροάσεων των προσώπων που διαδραμάτισαν δημόσιο ρόλο στην περίοδο του 2015-2016, να ζητήσει να συμπράξουν στην καταγραφή της Ιστορίας εκείνα τα πρόσωπα που υπηρέτησαν από θέση ευθύνης τα δημόσια πράγματα, τη δημοκρατία και την υπόθεση της κατακρήμνισης του μνημονιακού καθεστώτος που ακόμα εκκρεμεί.

Είναι πολλά πρόσωπα από αυτά εδώ σήμερα, που θα ζητήσουμε τη σύμπραξή τους σε αυτή την ιστορική καταγραφή, την οποία πολλοί δεν θέλουν και πολλοί φοβούνται – και σωστά τη φοβούνται.

Το βιβλίο της Νάντιας Βαλαβάνη έχει αξία και για έναν επιπρόσθετο λόγο, που θεωρώ πολύ σημαντικό, για τον λόγο ότι αναδεικνύει αυτό στο οποίο αναφέρθηκα προηγουμένως: την προσωπική στάση του καθενός. Αυτή που καθορίζει τη ζωή του αλλά είναι ικανή να καθορίσει και την ιστορία. Και που όταν συμποσούται και ενώνεται με τις στάσεις και τις αποφάσεις περισσοτέρων, που μακάρι να προκύπτουν και σε συλλογικό επίπεδο, αλλά στην τελική απόφαση είσαι πάντα μόνος σου, τότε είναι ικανή να ανατρέψει συνολικά τον Ρου της Ιστορίας.

Είναι, λοιπόν, πολύ σημαντικό, Νάντια, ότι στο βιβλίο σου επιλέγεις και αναδεικνύεις την προσωπική στάση τριών ανθρώπων, του Παναγιώτη Δάμνη, του Δημήτρη Κλούρα και του Στέφανου Πάντου που επέλεξαν να υποβάλλουν τις παραιτήσεις τους, αντί να υποβληθούν στη λαγνεία της εξουσίας.

Που αρνήθηκαν να σιωπήσουν συναινώντας, που άφησαν καρέκλες και αξιώματα για να κρατηθούν συνεπείς στις αρχές τους.

Τον Δημήτρη τον Κλούρα συμβαίνει να τον εκτιμώ ιδιαίτερα γιατί τον γνωρίζω προσωπικά γιατί συνεργαζόμαστε και στη Δικαιοσύνη για Όλους. Για καθέναν, όμως άνθρωπο, στον οποίο αναφέρεσαι, εκείνο που έχει την ιδιαίτερη αξία του είναι ακριβώς ότι συγκροτεί η στάση και η επιλογή της παραίτησης, συγκροτεί υπόδειγμα αλλά και υπόδειξη ότι υπάρχει πάντοτε επιλογή, ότι υπάρχει πάντοτε άλλος τρόπος, άλλος δρόμος, άλλο ήθος και άλλη διαδρομή και για τη μάχη και για τη νίκη.

Το τρίτο σημείο που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό και γενναίο στο βιβλίο της Νάντιας Βαλαβάνη είναι το τρίτο μέρος του βιβλίου. Το «Επί Προσωπικού». Το μέρος όπου καταγράφει την πολιτική, μιντιακή, καθεστωτική και επιχειρηματική επιχείρηση εξαΰλωσης της προσωπικότητάς της. Της κανιβαλικής επίθεσης σε σημείο αμφισβήτησης του πυρήνα και της ουσίας της ύπαρξής της. Πολλές φορές η δολοφονία δεν γίνεται με μέσα φυσικής εξόντωσης, αλλά προσλαμβάνει ακριβώς αυτούς τους μηχανισμούς της ηθικής καταρράκωσης, της ηθικής εξαφάνισης.

Είναι πολύ γενναίο ότι η Νάντια καταγράφει αυτή την εμπειρία. Τη φωτίζει, την καταγγέλλει, την αναδεικνύει, αλλά και την εντάσσει στους μηχανισμούς αυτού του καθεστώτος, που επιδίωξε και επιδιώκει να απομονώσει ένα προς ένα τα επικίνδυνα πρόσωπα, τα ανυπάκουα, εκείνα που δεν θα μπουν στη βολή της συναλλαγής, δεν θα μπουν στο σακούλι της εξουσίας, και άρα πρέπει να αμφισβητηθούν στην υπόστασή τους, στην ύπαρξή τους.

Είναι πολύ γενναίο το γεγονός ότι καταγράφεις, Νάντια, αυτό που πράγματι έγινε, αλλά και ότι καταγράφεται μια άλλη οδυνηρή πραγματικότητα και αυτή είναι ότι δεν έστερξαν όσοι όφειλαν να σε υπερασπιστούν. Και δεν το έκαναν ακόμα και όταν το ζήτησες για πρώτη φορά στην πολιτική σου διαδρομή – θυμάμαι εκείνη την ομιλία σου σε εκείνη τη φοβερή Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ της 30ης Ιουλίου του 2015.

Επειδή μου κάνεις την τιμή στο βιβλίο σου να μνημονεύεις ότι ήμουν από τους λίγους που σε υπερασπίστηκαν, θέλω να πω το εξής – και αισθάνομαι την ιστορική υποχρέωση να το πω: δεν μου ζήτησες να σε υπερασπιστώ. Δεν μιλήσαμε καν. Δεν χρειάστηκε. Γιατί είναι αυτονόητο καθήκον η υπεράσπιση, εγώ δεν θα πω του συντρόφου, θα πω του ανθρώπου με τον οποίο δίνεις μαζί μια μάχη και βρίσκεται βαλλόμενος στην ύπαρξή του από το απέναντι στρατόπεδο, από τον εχθρό.

Και αυτό το αυτονόητο δεν λειτούργησε τότε, όπως δεν λειτούργησε τις περισσότερες φορές. Και όσο αυτό το αυτονόητο δεν λειτουργεί, ως ηθική υποχρέωση, όχι διαπροσωπικής αλληλεγγύης, αλλά ουσιαστικής συνέπειας σε αυτό που υπηρετούμε ως αρχές και αξίες, τόσο θα βρίσκονται άνθρωποι ξανά και ξανά και ξανά και ξανά μόνοι τους στη μάχη. Και, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, αυτή η ιστορική καταγραφή της Νάντιας Βαλαβάνη πρέπει να αποτελέσει ένα ηχηρό ράπισμα στην προοπτική κάθε επόμενης μάχης. Κανείς δεν δικαιούται να αφήνει τον διπλανό του μόνο του στη μάχη, κανείς δεν δικαιούται να παραμένει αμήχανος ή να παρατηρεί χαιρέκακα την επίθεση και τον κανιβαλισμό, γιατί αυτός ο μηχανισμός στο τέλος δεν λειτουργεί για την προσωπική μόνο εξόντωση, αλλά για τη συλλογική ματαίωση των κοινών στόχων και σκοπών, αν πράγματι είναι κοινοί στόχοι και σκοποί.

Λέγοντας αυτά, θα ήθελα να κλείσω, αναφέροντας κάτι που θεωρώ πολύ τρυφερό, αλλά και πολύ ουσιαστικό για το βιβλίο της Νάντιας. Η Νάντια αφιερώνει το βιβλίο στον σύντροφο της ζωής της, στον Δήμο Τσακνιά, και τον αναφέρει ως έναν απόντα και συνεχώς παρόντα από τα δύο συγκλονιστικά εξαιρετικά δύσκολα και μοναχικά χρόνια.

Θεωρώ κι αυτό μια ένδειξη γενναιότητας, που αναδεικνύει ότι αυτά τα ευγενή αισθήματα και η αγάπη που ένωσε τους δύο αυτούς ανθρώπους σε αυτή τη διαδρομή είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για την υπηρέτηση των πιο ευγενών σκοπών, των πιο σπουδαίων και μεγάλων αρχών και αξιών της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

Νάντια, το βιβλίο σου δεν αποτελεί ιστορική καταγραφή, αποτελεί πολιτική πράξη ευθύνης, παρρησίας, αυτοέκθεσης, με αυτογνωσία και αυτοπεποίθηση, αυτοδέσμευσης με αισιοδοξία και εγρήγορση.

Είναι πράξη γενναιότητας και εύχομαι, ελπίζω και πιστεύω ότι το παράδειγμά σου θα εμπνεύσει και θα οδηγήσει και άλλους σε αυτή τη διαδρομή.

Και σ’ ευχαριστώ που με τίμησες με την παρουσίαση.

 

Ομιλία της Ζωής στη Γενική Συνέλευση της Ένωσης Δικαστών Εισαγγελέων, στο Εφετείο Αθηνών

 

Κυρίες και κύριοι δικαστές και εισαγγελείς,
Θα μου επιτρέψετε, επειδή δεν είμαι λάτρης των πρωτοκόλλων, να μη σας απευθυνθώ με μια ιδιότητα την οποία δεν έχω πια, της τότε Προέδρου της Βουλής, αλλά με μια ιδιότητα που έχω σήμερα, της Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας.

Και αυτό γιατί μια περασμένη ιδιότητα δεν τη φέρω ως γαλόνι και κεκτημένο, αλλά μόνο ως απόδειξη ότι είναι δυνατόν από κάθε θέση στην οποία υπηρετεί κανείς να λέει και να πράττει τα ίδια ανεξαρτήτως της ιεραρχικής τοποθέτησης.

Έτσι λοιπόν και σήμερα θα σας πω και με την ιδιότητά μου, της επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας και με την ιδιότητά μου της δικηγόρου, που τη φέρω ακόμη πιο ψηλά και με μεγαλύτερη περηφάνια και με την ιδιότητα του πολίτη τα ίδια που έχω πει αρκετές φορές από αυτό εδώ το βήμα από το 2012 που με καλείτε, τα ίδια τα οποία θεωρώ θεσμική και δημοκρατική μου υποχρέωση να πω.

Στη Δικαιοσύνη, σε εσάς, σε αυτή τη σκοτεινή, τη ζοφερή περίοδο, αναλογεί το ιστορικό καθήκον να υπερασπιστείτε την Κοινωνία και τη Δημοκρατία από τα Μνημόνια, από αυτό το απολυταρχικό, αντιδημοκρατικό καθεστώς.

Πάνω σε αυτή τη δέσμευση, της υπεράσπισης της κοινωνίας και της Δημοκρατίας, από τα Μνημόνια χτίστηκαν δικαστικές και πολιτικές καριέρες εκείνων που όταν έφτασαν σε θέσεις εξουσίας μετετράπησαν σε κακέκτυπα και κακέκτυπους υπηρέτες αυτού του ολοκληρωτικού καθεστώτος που προηγουμένως εμφανίζονταν να αντιμάχονται.

Σας απευθύνομαι κοιτώντας σας στα μάτια με τη σιγουριά ότι γνωρίζετε πια ο καθένας τι είναι, ο καθένας και η καθεμιά αν είναι αυτά που λέει ή αυτά που πράττει. Και γνωρίζοντας ότι έχουν υπάρξει πολλοί και πολλές που έπραξαν και πράττουν αντίθετα και αντίστροφα από ό,τι έλεγαν. Πολλοί και πολλές και από αυτούς που μίλησαν πριν από εμένα, έχοντας εναλλαχθεί σε διάφορες θέσεις εξουσίας ή αντιπολίτευσης.

Δεν θα ασχοληθώ με την όψιμη ανακάλυψη της Δικαιοσύνης από Υπουργούς μιας Κυβέρνησης, της Κυβέρνησης Σαμαρά, που στραγγάλισε την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, δεν θα ασχοληθώ με την όψιμη ανακάλυψη της ανάγκης αναβάθμισης των συνθηκών της απονομής της Δικαιοσύνης από πρόσωπα και κόμματα που έκαναν μπίζνες στο πεδίο της Δικαιοσύνης και που ορέγονται και ονειρεύονται μπίζνες στο πεδίο της ιδιωτικοποίησης κλάδων της Δικαιοσύνης.

Κάποιοι εκφώνησαν προτάσεις, μιλώ για πολιτικούς αρχηγούς που μίλησαν, που έδιναν την εντύπωση ότι δεν γνωρίζουν και τι σημαίνουν. Οι γνωρίζοντες ξέρουμε πολύ καλά, ότι πίσω από προτάσεις απελευθέρωσης του δικαστικού ωραρίου, πίσω από προτάσεις εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών, πίσω από προτάσεις διαφόρων τύπων δήθεν χρήσης των τεχνολογιών και ψηφιοποίησης κρύβονται συμφέροντα από εκείνα που για καιρό απομύζησαν κονδύλια που αφορούν τη Δικαιοσύνη και γνωρίζετε και γνωρίζουμε ότι ακόμη και στον τομέα των κτιριακών υποδομών της Δικαιοσύνης έχουν γίνει λοβιτούρες τέτοιες, που, από τη μία πλευρά κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα, από την άλλη πλευρά εγγυήθηκαν οφέλη στους εμπλεκόμενους, και, τρίτον, δεν εξασφάλισαν την κατάσταση λειτουργικής ετοιμότητας των δικαστηρίων που επιβάλλεται σε μία δημοκρατία.

Κυρίες και κύριοι δικαστές και εισαγγελείς, η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης αποτελεί εγγύηση της Δημοκρατίας. Η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη αποτελεί πυλώνα της Δημοκρατίας. Η Δικαιοσύνη και η ανεξάρτητη λειτουργία της βάλλονται στον καιρό των Μνημονίων και οι επιθέσεις εκτραχύνονται με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο στις μέρες μας.

Δεν είναι τυχαίο ότι τον τελευταίο χρόνο στη Βουλή προκλήθηκαν με πρωθυπουργική πρωτοβουλία δύο προ ημερησίας διατάξεως συζητήσεις για τη Δικαιοσύνη.

Και δεν είναι τυχαίο το περιεχόμενο που προσέλαβαν αυτές οι συζητήσεις, δεν είναι τυχαίες οι πολυποίκιλες επιθέσεις στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Δεν είναι τυχαία η απόπειρα επηρεασμού μιας μείζονος δικαστικής απόφασης, της απόφασης που εκκρεμούσε και πλέον εκδόθηκε για το πεδίο της λεγόμενης χορήγησης τηλεοπτικών αδειών, για τον νόμο Παππά, δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός έφθασε να αποπειράται να προκαταλάβει δικαστική απόφαση, δεν είναι τυχαίο ότι είχαμε Υπουργό Δικαιοσύνης εν ενεργεία, τον κ. Παρασκευόπουλο, που πριν από λίγο έφυγε, που αποπειράθηκε, στην Ένωση Διοικητικών Δικαστών, να προκαταλάβει επίσης την έκβαση αυτής της δικαστικής υπόθεσης.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι, στις μέρες μας, έφθασε η Κυβέρνηση με παρακρατικό τρόπο να επιτίθεται σε δικαστή, προκειμένου να επηρεάσει τη δικαστική του κρίση – με παρακρατικό και μαφιόζικο τρόπο, ανεπίτρεπτο, ανεξαρτήτως όλων των διαφωνιών, επιστημονικών, νομικών, που μπορεί να καταγράφονται μεταξύ λειτουργών και συλλειτουργών της Δικαιοσύνης.

Η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης είναι που βάλλεται και αμφισβητείται από όλες αυτές τις εκδηλώσεις. Και δεν αμφισβητείται απλώς από κυβερνητικά πρόσωπα, αμφισβητείται συνολικά από ένα Καθεστώς, το Καθεστώς των Μνημονίων, που έχει θέσει στο στόχαστρο την ανεξάρτητη λειτουργία της Δικαιοσύνης.

Το Καθεστώς των Μνημονίων που περιγράφει τις δικαστικές αποφάσεις ως «εμπόδια», που δεσμεύει τις κυβερνήσεις να αίρουν τα «εμπόδια» – θυμάστε και γνωρίζετε και την αλληλογραφία μεταξύ δανειστών και Πρωθυπουργού, επί Κυβέρνησης Σαμαρά, και τις σημερινές διαθέσεις και εκδηλώσεις της Κυβέρνησης Τσίπρα.

Το κεφάλι της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης επί πίνακι είναι που ζητείται, όταν συνολικά επιδιώκεται να μην εκδίδονται δικαστικές αποφάσεις που ενοχλούν το καθεστώς.

Το κεφάλι της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης και των ανεξάρτητων δικαστών επί πίνακι είναι που ζητείται όταν επιδιώκεται να στραγγαλίζεται το κοινωνικό κράτος Δικαίου.

Το κεφάλι της Δικαιοσύνης επί πίνακι είναι που ζητείται όταν θρασύτατα οι εκπρόσωποι των δανειστών-δυναστών αμφισβητούν τη δίωξη και ενδεχόμενη παραπομπή του υπαιτίου προσώπου για την αλλοίωση των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ και όταν εκπρόσωποι της Κυβέρνησης και ο Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών, με δημόσιες δηλώσεις επιχειρούν να επηρεάσουν την έκβαση μιας τέτοιας μείζονος δίκης.

Και βέβαια, το κεφάλι της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης επί πίνακι είναι που ζητείται, όταν επιδιώκεται να εξοικονομηθούν συνολικά μηχανισμοί εξυπηρέτησης της άλωσης των ιδιοκτησιών, των οικιών των πολιτών, μέσα από την απελευθέρωση των πλειστηριασμών, με άρση όλων των εγγυήσεων του κράτους Δικαίου που προϋπήρχαν.

Κυρίες και κύριοι δικαστές, εμένα η λέξη «συναλλαγή» δεν μου φαίνεται βαριά γι’ αυτό που παρακολουθήσαμε την ώρα που εκκρεμούσαν μείζονες αποφάσεις και μείζονες συζητήσεις, στο πεδίο της Δικαιοσύνης και με αντικείμενο τη Δικαιοσύνη.

Βαρύ μού φαίνεται να συζητάμε ότι ένα αντιδημοκρατικό καθεστώς, όπως αυτό που κυριαρχεί και κυβερνά τα τελευταία 6,5 χρόνια θα κάνει δήθεν αναθεώρηση του Συντάγματος.

Βαρύ μού φαίνεται να λέμε ότι είναι επιτρεπτή μια τέτοια αναθεώρηση, η οποία, μάλιστα, τι θέτει μεταξύ των προτεραιοτήτων της; Την άρση του διάχυτου ελέγχου της συνταγματικότητας του νόμου, των νόμων, την άρση δηλαδή της ουσιαστικής λειτουργικής ανεξαρτησίας των δικαστών, την άρση της ουσιαστικής ελευθερίας της δικαστικής τους συνείδησης. Την επιβολή, άνωθεν, μέσα από ιδιότυπα συμβούλια, της καθεστωτικής αντίληψης για τη Δικαιοσύνη, με ανταλλάγματα, με παρεκτάσεις θητειών και με δημιουργία διαφορετικών επιπέδων δικαστικών λειτουργών.

Με αυτό το δεδομένο, δε μου φαίνεται λοιπόν βαρύ να μιλά κανείς για συναλλαγή. Βαρύ μού φαίνεται αυτό που συνέβη.

Με αυτό το δεδομένο επίσης μου φαίνεται ακόμα πιο βαρύ το δικό σας καθήκον, η δική σας υποχρέωση να υπερασπιστείτε την κοινωνία και τη δημοκρατία απέναντι σε αυτό το καθεστώς.

Και χαίρομαι ιδιαίτερα που σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα της Προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, από τα χείλη του Προέδρου της Ενώσεώς σας ακούστηκαν τοποθετήσεις υπεράσπισης της καρδιάς του δημοκρατικού πολιτεύματος, του κοινωνικού κράτους Δικαίου, των κοινωνικών δικαιωμάτων, όπως θεμελιώνονται και προστατεύονται από το Σύνταγμά μας.

Χαίρομαι ιδιαίτερα για τη μνεία που έγινε στην αγωνιώδη και θυσιαστική κατάκτηση των δικαιωμάτων αυτών, με απώλεια της ζωής, της ελευθερίας, της σωματικής ακεραιότητας, της υγείας, πολλών ανθρώπων που αγωνίστηκαν πριν από εμάς, σε αντίφαση και σε αντίθεση με την ευκολία αφαίρεσης, κατακρήμνισης, καταρράκωσής τους.
Απέναντι σε αυτή, εσείς είστε θεματοφύλακες και υπερασπιστές της κοινωνίας, της δημοκρατίας, του κοινωνικού κράτους Δικαίου.

Και εσείς είστε που, πρώτοι από όλους, δικαιούστε να λέτε, χωρίς να υπολειπόμαστε οι υπόλοιποι σε υποχρέωση –να το τονίζουμε- ότι η Δικαιοσύνη δεν είναι προϊόν, δεν παράγεται ως βιομηχανικό αντικείμενο, δεν παράγεται σε ρυθμούς που υπαγορεύουν άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με τις αρχές και τις αξίες της Δικαιοσύνης, δεν κοστολογείται, είναι ανεκτίμητο, γι’ αυτό πολύτιμο, γι’ αυτό προστατευτέο, και γι’ αυτό βαλλόμενο σήμερα.

Κυρίες και κύριοι δικαστές και εισαγγελείς,
Η Δικαιοσύνη αποτελεί ταυτόχρονα ζωτικό στοιχείο ανάκαμψης της κοινωνίας. Αποτελεί, όμως, και εξουσία. Εξουσία από αυτές που ασκούνται με βάση το Σύνταγμά μας, με βάση την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας. Πηγάζει από τον λαό, ασκείται υπέρ αυτού, κατά τον τρόπο που ορίζει το Σύνταγμα.

Και αυτό, δυστυχώς, σήμερα δεν συμβαίνει.

Η λαϊκή κυριαρχία συρρικνώνεται στο επίπεδο της άσκησης της δικαστικής λειτουργίας, πολλές φορές και λόγω παρεμβάσεων κυβερνητικών και υπερκυβερνητικών στο έργο της.

Συμπληρώνουμε 16,5 χρόνια από την υπογραφή, από την έκδοση, της αμετάκλητης δικαστικής απόφασης της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, που δικαιώνει τα θύματα του Διστόμου.

Επί 16,5 χρόνια, μια ισχύουσα, σε ανώτατο επίπεδο απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου δεν εκτελείται. Δεν εκτελείται, γιατί παρεμποδίζεται η εκτέλεσή της από τις κυβερνήσεις – από τους Υπουργούς Δικαιοσύνης και τους Πρωθυπουργούς, που δεν υπογράφουν για την εκτέλεσή της, και αυτό αποτελεί βολή στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, αλλά και στη λαϊκή κυριαρχία όπως καθρεφτίζεται μέσα από την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης.

Συμπληρώνονται σχεδόν 20 χρόνια σε λίγο, από τις πρώτες εκδηλώσεις του σκανδάλου της Siemens. Κι όμως, η υπόθεση αυτή εξακολουθεί να μην έχει αχθεί ενώπιον αμετάκλητης δικαστικής κρίσης, ούτε καν πρωτόδικης. Και η αντιμετάθεση ευθυνών δεν αποτελεί ικανοποίηση της λαϊκής κυριαρχίας.

Η υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ, που συνέχεται με το δημόσιο συμφέρον και την κατάλυση της Δημοκρατίας στη χώρα μας μέσα από τα Μνημόνια, με ψευδή στοιχεία, επίσης δοκιμάζεται στο επίπεδο της άσκησης της δικαστικής λειτουργίας.

Όσο για την υπόθεση της υπερχρέωσης της χώρας μας και της υπαγωγής στο καθεστώς των Μνημονίων, και αυτή ουσιαστικά εμποδίζεται από την πλήρη διερεύνηση, αφού οι σχετικές δικογραφίες εξακολουθούν να βρίσκονται σε εκκρεμότητα στα συρτάρια της Βουλής και οι μοναδικές Επιτροπές που συστήθηκαν το 2015 –η μία για τη διερεύνηση και ποινικών ευθυνών- διαλύθηκαν και δεν επανασυστήθηκαν.

Άκουσα τον Υπουργό Δικαιοσύνης να σας μιλά για τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Δεν άκουσα τίποτε να λέγεται για τις υποθέσεις που εξακολουθούν να θάβονται στα συρτάρια της Βουλής, δεν άκουσα τίποτε να λέγεται για τις τροπολογίες υπεράσπισης και ασυλίας σε Υπουργούς που έχουν συμμετοχή σε offshore, δεν άκουσα τίποτε να λέγεται για την παράδοση του δημοσίου πλούτου σε ολιγάρχες, με κορυφαία τελευταία εκδήλωση την υπόθεση του Ελληνικού που ψηφίστηκε από όλους σχεδόν τους παρισταμένους εκπροσώπους κομμάτων, και για τη συνολική εκχώρηση της εθνικής και δημοκρατικής κυριαρχίας.

Με βάση όλα αυτά, θα ήθελα να σας πω, καθώς ολοκληρώνω την τοποθέτησή μου, ότι στη συνείδησή μου, και στη θεώρησή μας από πλευράς της Πλεύσης Ελευθερίας, η υπεράσπιση της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης, της απονομής Δικαιοσύνης, εναπόκειται, όχι μόνο στην ευσυνειδησία και στον πατριωτισμό των δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών, όχι μόνο στην ευσυνειδησία και των πατριωτισμό όσων εκπροσώπων της Πολιτείας, επαφίεται, στις μέρες μας, κυρίαρχα, και στον πατριωτισμό των Ελλήνων, και στον πατριωτισμό των πολιτών.

Και γι’ αυτό αναλάβαμε μια πρωτοβουλία, ονομάζεται Δικαιοσύνη για Όλους, κατατίθεται το καταστατικό της την ερχόμενη εβδομάδα, και ως αντικείμενο έχει ακριβώς την παρέμβαση στις υποθέσεις εκείνες μείζονος δημοσίου συμφέροντος, όπου δοκιμάζεται η ανεξάρτητη απονομή της Δικαιοσύνης.

Και αυτές δεν είναι μόνο οι τέσσερις υποθέσεις που ανέφερα -γερμανικές οφειλές, Siemens, ΕΛΣΤΑΤ, χρέος, Μνημόνιο- αλλά και πλείστες άλλες υποθέσεις, τις οποίες είστε σε θέση να γνωρίζετε.

Στο Σύνταγμά μας υπάρχουν προβληματικές διατάξεις, και αυτές διατηρήθηκαν διαχρονικά. Υπάρχει η προβληματική διάταξη του Νόμου Περί Ευθύνης Υπουργών, που εγγυάται ιδιότυπη ατιμωρησία για κυβερνητικά πρόσωπα.

Υπάρχει η προβληματική διάταξη του διορισμού της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία. Και μπορώ να καταφέρομαι κατά της διάταξης αυτής, διότι και από τη θέση μου ως Προέδρου της Βουλής, εκείνο που είπα σε όλους όσοι προσήλθαν σε ακρόαση στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας ήταν ακριβώς ότι δεν συμφωνώ με αυτή τη διαδικασία, με αυτή τη διαπλοκή εξουσιών, η οποία μόνο το δημοκρατικό πολίτευμα υπονομεύει.

Κυρίες και κύριοι δικαστές και εισαγγελείς,
Θα κλείσω, λέγοντάς σας το εξής: η Δικαιοσύνη αποτελεί, όχι απλώς θεμελιώδη δημοκρατική λειτουργία, αλλά και ύψιστη κοινωνική και ιστορική ανάγκη σήμερα.

Εάν δεν αποδοθεί Δικαιοσύνη, εάν δεν λογοδοτήσουν οι υπαίτιοι και οι υπεύθυνοι εγκλημάτων κατά του λαού και της χώρας, δεν θα μπορέσει να ορθοποδήσει αυτή η κοινωνία.

Το διάχυτο αίσθημα αδικίας, αρνησιδικίας, αλλά και ατιμωρησίας των υπαιτίων αποτελεί υπονομευτικό παράγοντα για τη συνολική ανάκαμψη του φρονήματος και της αισιοδοξίας των συνανθρώπων μας, των συμπολιτών μας, σε μια ιστορική συγκυρία, που αυτό που πράγματι μας αναλογεί είναι να απελευθερώσουμε την πατρίδα μας.
Σε αυτή την ιστορική ευθύνη έχετε ρόλο, έχετε λόγο, έχετε και το διακύβευμα του ιστορικού αποτυπώματος που θα αφήσει η Δικαιοσύνη σε αυτή την εποχή.

Το Μνημόνιο δεν είναι στιγμιαίο έγκλημα. Είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και κατά του πολιτεύματος. Από τη δικαστική αντιμετώπιση της πράξης και των υπαιτίων, όλων των βαθμίδων και όλων των χρονικών και κυβερνητικών περιόδων, όλων των θέσεων εξουσίας, θα κριθούν πολλά, θα κριθεί και ποιοι θα συγκαταλεχθούν στην κατηγορία του Κόλλια και ποιοι στην κατηγορία του Τερτσέτη και του Πολυζωίδη.

Σας ευχαριστώ.

Μήνυμα αντίστασης στέλνει η Ζωή από την Κοπεγχάγη και την 3η Διεθνή Διάσκεψη του Plan B

Μήνυμα αντίστασης στέλνει η Ζωή από την Κοπεγχάγη και την 3η Διεθνή Διάσκεψη του Plan B

«Αρνηθήκαμε να υπακούσουμε – Συνεχίζουμε με την Επιτροπή Αλήθειας – Το Plan Bείναι το δικαίωμά μας στην αντίσταση» – Επεισόδιο με τον Ολλανδό Τάινι Κοξ Το δικαίωμα της Ελλάδας στη δημοκρατία και την αξιοπρέπεια υπερασπίστηκε για άλλη μια φορά εκτός συνόρων, στην 3η Διεθνή Διάσκεψη του Plan B στην Κοπεγχάγη η Πρόεδρος της Επιτροπής Αλήθειας […]

Περισσότερα